καταληκτικό σημείο όλων των καρδιακών παθήσεων (κυρίως της αρτηριακής υπέρτασης και της στεφανιαίας νόσου) και συνδέεται με έκπτωση της καρδιακής λειτουργίας και πολύ υψηλά ποσοστά θνησιμότητας, ειδικά όταν δε γίνεται έγκαιρα η διάγνωσή της.

Πώς δουλεύει φυσιολογικά η καρδιά

Η καρδιά είναι ένας ειδικός μυς που λειτουργεί σαν αντλία και στέλνει το αίμα αφενός μεν στους πνεύμονες προκειμένου να εμπλουτιστεί σε οξυγόνο, αφετέρου δε στο υπόλοιπο σώμα, τροφοδοτώντας το με θρεπτικά συστατικά μέσω του δικτύου των αρτηριών. Εν συνεχεία, το αίμα επιστρέφει στην καρδιά μέσω των φλεβών για να ταξιδέψει και πάλι προς τους πνεύμονες. Για να επιτελέσει με επιτυχία αυτό το ασταμάτητο έργο της αντλίας, η καρδιά χρειάζεται υγιή τοιχώματα ικανά να συστέλλονται, προκειμένου να διώχνουν το αίμα με την κυκλοφορία, αλλά και να διαστέλλονται, ώστε να γεμίζουν και πάλι με νέο αίμα ύστερα από κάθε συστολή, μία διαδικασία που επαναλαμβάνεται περίπου 70 φορές το λεπτό!

Τι γίνεται στην Καρδιακή Ανεπάρκεια – Συμπτώματα

Στην καρδιακή ανεπάρκεια τα τοιχώματα της καρδιάς γίνονται αδύναμα και δεν μπορούν να στείλουν αρκετή ποσότητα αίματος στο σώμα. Επειδή το αίμα και το οξυγόνο δεν επαρκούν για να θρέψουν τους μυς και τα όργανα του σώματος, οι μυς κουράζονται –γι΄ αυτό και ο ασθενής με καρδιακή ανεπάρκεια εμφανίζει εύκολα κόπωση. Παράλληλα, δεν επιστρέφει αρκετό αίμα στην καρδιά, επειδή η αδύναμη καρδιά δεν μπορεί να λειτουργήσει ως αντλία με επιτυχία. Το αίμα που δεν μπορεί να γυρίσει πίσω, μαζεύεται στις φλέβες, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η πίεση μέσα σε αυτές, οπότε τα υγρά βρίσκουν διέξοδο στους γύρω ιστούς, κυρίως στα πόδια (όπου παρατηρούνται οιδήματα-πρήξιμο) αλλά και την κοιλιά. Υγρό συσσωρεύεται και στους πνεύμονες προκαλώντας συμφόρηση και δύσπνοια.

Συνοπτικά τα συμπτώματα ενός ασθενή με καρδιακή ανεπάρκεια περιλαμβάνουν:

-Συνεχές αίσθημα κόπωσης

-Δυσκολία στις καθημερινές δραστηριότητες

-Οίδημα (πρήξιμο) στα πέλματα, τους αστραγάλους, τα πόδια ή την κοιλιά

-Αύξηση βάρους

-Δύσπνοια κατά την προσπάθεια ή σε ηρεμία

-Δυσκολία στην αναπνοή όταν ξαπλώνει

-Ο ασθενής συχνά ξυπνάει και αναγκάζεται να σηκωθεί όρθιος για να αναπνεύσει

Πού οφείλεται η Καρδιακή Ανεπάρκεια

Η κύρια αιτία που προκαλεί καρδιακή ανεπάρκεια είναι η στεφανιαία νόσος. Ένα έμφραγμα του μυοκαρδίου νεκρώνει τμήματα της καρδιάς και ελαττώνει τη δύναμή της. Άλλες αιτίες είναι κάποιες δομικές παθήσεις στην καρδιά (π.χ. βαλβιδοπάθειες) καθώς οι λοιμώξεις του μυοκαρδίου. Μπορεί όμως και μία αρρύθμιστη επί χρόνια υπέρταση να καταλήξει σε καρδιακή ανεπάρκεια, καθώς η καρδιά ζορίζεται να λειτουργήσει, λόγω της αυξημένης πίεσης στα αγγεία, και εξαντλείται.

Αν αναλογισθούμε ότι στην Ελλάδα, καταγράφονται κάθε χρόνο περισσότερα από 15.000 νέα περιστατικά στεφανιαίας νόσου, και ότι ένας στους τρεις ενήλικες πάσχει από υπέρταση, εκ των οποίων μόλις οι μισοί λαμβάνουν αγωγή, γίνεται εύκολα αντιληπτό το μέγεθος του προβλήματος της καρδιακής ανεπάρκειας στη χώρα μας.

Μια πολύ συχνή πάθηση

Στην Ελλάδα οι πάσχοντες από καρδιακή ανεπάρκεια εκτιμάται ότι ανέρχονται σε 200.000, ενώ περισσότερα από 500 νοσοκομειακά κρεβάτια είναι μονίμως κατειλημμένα από αυτούς τους ασθενείς. Υπολογίζεται, μάλιστα, ότι οι νοσηλείες λόγω καρδιακής ανεπάρκειας απορροφούν το 2% των συνολικών δαπανών για την υγεία! (Στις ΗΠΑ το κόστος είναι πάνω από 33 δισεκατομμύρια δολάρια τον χρόνο).

Η καρδιακή ανεπάρκεια αποτελεί ένα υποεκτιμημένο πρόβλημα υγείας. Κι όμως, είναι πιο συχνή από τις περισσότερες μορφές καρκίνου! Μόνο στην Ευρώπη 14 εκατομμύρια άτομα πάσχουν από καρδιακή ανεπάρκεια, με 3.6 εκατομμύρια ασθενείς να διαγιγνώσκονται με την πάθηση αυτή σε ετήσια βάση.

Εκτιμάται πως σε κάποια φάση της ζωής τους θα την εμφανίσουν 1 στους 5 ενηλίκους. Είναι πρόβλημα υγείας κυρίως των μεγαλύτερων ηλικιών και η συχνότητά της αυξάνεται προοδευτικά με την ηλικία. Ειδικότερα από καρδιακή ανεπάρκεια πάσχει περίπου:

το 0,5% των ενηλίκων κάτω των 50 ετών,

το 1% των ενηλίκων κάτω των 65 ετών,

το 7% των ενηλίκων 75-84 ετών,

το 15% των άνω των 85.

Είναι χαρακτηριστικό ότι αποτελεί τη πιο συχνή αιτία νοσηλείας για τους ασθενείς άνω των 65 ετών και αυτό έχει μεγάλη σημασία καθώς αναμένεται διπλασιασμός της ηλικιακής αυτής ομάδας τα επόμενα 20-30 χρόνια.

Σημασία της έγκαιρης διάγνωσης

Από τους ασθενείς που διαγιγνώσκονται με καρδιακή ανεπάρκεια, το 40% αναμένεται να πεθάνει στα επόμενα 5 έτη. Το ποσοστό αυτό διπλασιάζεται και φθάνει το 80% όταν η διάγνωση αργήσει και γίνει στα προχωρημένα στάδια της νόσου. Αυτό από μόνο του καταδεικνύει πόσο σημαντικό είναι ο ασθενής να επισκεφθεί γρήγορα τον καρδιολόγο του ώστε να γίνει έγκαιρα η διάγνωση της πάθησης.

Σε μεγάλα νοσοκομεία της χώρας λειτουργούν οργανωμένα Ιατρεία Καρδιακής Ανεπάρκειας στελεχωμένα με εξειδικευμένο προσωπικό για την ολοκληρωμένη διαχείριση της νόσου.

Τρόποι πρόληψης

Η καρδιακή ανεπάρκεια είναι μια σοβαρή κατάσταση, που ωστόσο μπορεί να προληφθεί με τις κατάλληλες έγκαιρες ενέργειες. «Κλειδί» είναι η σωστή παρακολούθηση της αρτηριακής πίεσης και η αντιμετώπιση πιθανής υπέρτασης. Η αλλαγή του τρόπου ζωής, με απλές και ανέξοδες κινήσεις, όπως το καθημερινό περπάτημα, ο περιορισμός στο αλάτι, η απώλεια βάρους και η διακοπή του καπνίσματος μπορεί να κάνουν τη διαφορά στην πρόληψη της καρδιακής ανεπάρκειας και στη βελτίωση της ποιότητας ζωής.

Διαχείριση της ΚΑ από τον ασθενή και το γιατρό

Οι πιο κοινές μορφές καρδιακής ανεπάρκειας μπορούν να αντιμετωπιστούν με αλλαγές στον τρόπο ζωής και φαρμακευτική αγωγή.

Αναφορικά με τον τρόπο ζωής, ακόμα και απλά πράγματα όπως καθημερινό περπάτημα, διατροφή χωρίς αλάτι, αποφυγή καπνίσματος και αλκοόλ μπορούν να κάνουν τη διαφορά στα συμπτώματα και την ποιότητα ζωής. Ο ασθενής με καρδιακή ανεπάρκεια πρέπει να παρακολουθεί το βάρος του (με καθημερινό ζύγισμα), την πίεση και τις σφύξεις του. Αν παρατηρήσει μεγάλη αλλαγή στις μετρήσεις, όπως όταν πάρει π.χ. αρκετό βάρος (περισσότερο από 2 κιλά σε 3 ημέρες), τότε πρέπει να ενημερώσει το γιατρό του. Επίσης, καλό είναι να αναφέρει και οποιαδήποτε σημαντική αλλαγή διαπιστώσει στα συμπτώματά του, είτε προς το καλύτερο είτε προς το χειρότερο. Για παράδειγμα μπορεί να αναφέρει ότι τελευταία αναγκάζεται να ξυπνάει τη νύκτα λόγω δύσπνοιας και θέλει να σηκωθεί από το κρεβάτι, ή ότι νοιώθει την ανάγκη να χρησιμοποιήσει τέσσερα αντί δύο μαξιλάρια που χρησιμοποιούσε πριν, για να κοιμηθεί.

Δεδομένου πως μια από τις συχνότερες αιτίες που απορυθμίζουν την καρδιακή ανεπάρκεια είναι οι λοιμώξεις, πρέπει να γίνεται στους ασθενείς αυτούς ο προληπτικός εμβολιασμός για προστασία από τον πνευμονιόκοκκο και τη γρίπη.

Η φαρμακευτική θεραπεία περιλαμβάνει κυρίως τη χρήση διουρητικών, β-αναστολέων, α-ΜΕΑ και αναστολέων αλδοστερόνης. Οι αναστολείς του μετατρεπτικού ενζύμου (α-ΜΕΑ), οι β-αναστολείς και οι αναστολείς αλδοστερόνης έχουν φανεί από μελέτες ότι παρατείνουν την επιβίωση των ασθενών. Η προσθήκη διουρητικών βελτιώνει την ποιότητα ζωής τους, καθώς βοηθούν στην αποσυμφόρηση του ασθενή, αυξάνοντας την αποβολή των υγρών και του άλατος.

Πολύ σημαντικό παράγοντα αποτελεί και η συμμόρφωση του ασθενούς στη θεραπεία που του υπέδειξε ο γιατρός του.

Σε προχωρημένα στάδια καρδιακής ανεπάρκειας χρησιμοποιούνται αμφικοιλιακή βηματοδότηση, συσκευές μηχανικής υποβοήθησης της αριστερής κοιλίας και τέλος η μεταμόσχευση καρδιάς.

Καρδιακή Ανεπάρκεια και Αλάτι

Σύμφωνα με τον επίσημο ιστότοπο της Ευρωπαϊκής Καρδιολογικής Εταιρίας για την ΚΑ (heartfailurematters.org) η μείωση λήψης αλατιού έχει μεγάλη σημασία για τους ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια.

Η νόσος κάνει το σώμα να διατηρεί το επιπλέον αλάτι και νερό προκαλώντας κατακράτηση υγρών και στη συνέχεια πρήξιμο των αστραγάλων, των ποδιών ή του στομάχου και πρόσληψη βάρους. Μπορεί επίσης να προκαλέσει συμφόρηση των πνευμόνων με πρόβλημα στην αναπνοή. Η καρδιά πρέπει να δουλέψει πιο σκληρά εξαιτίας της αυξημένης ποσότητας υγρών ώστε να στείλει την αναγκαία ποσότητα αίματος στο σώμα. Το αλάτι επίσης προκαλεί δίψα κάνοντας τον ασθενή να πίνει και άλλο νερό και να κάνει ακόμα πιο έντονο το πρόβλημα.

Ως τρόποι περιορισμού του αλατιού συστήνονται:

-Να τρώει κάποιος περισσότερα φρούτα και λαχανικά, υποκατάστατα κρέατος (πχ πρωτεΐνη σόγιας), μη επεξεργασμένα φαγητά, προϊόντα με χαμηλά λιπαρά, δημητριακά και ψάρια.

-Να προστίθενται βότανα, καρυκεύματα ή χυμοί φρούτων στο φαγητό για καλύτερη γεύση

– Να αποφεύγονται επεξεργασμένα φαγητά που έχουν πολύ αλάτι, όπως έτοιμα γεύματα, κονσερβοποιημένα λαχανικά, τυριά, επεξεργασμένα κρέατα (πχ λουκάνικα και ζαμπόν), ψωμί και επεξεργασμένη τομάτα (πχ κέτσαπ )

The post Καρδιακή Ανεπάρκεια – Πρόληψη και Διαχείριση appeared first on ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Α. ΤΖΙΩΛΑΣ Ειδικός Καρδιολόγος Ειδικευθείς εις Διαθωρακικό & Διοισοφάγειο Υπερηχοκαρδιογράφημα, Βόλος.

στο θάνατο. Μέχρι πριν μερικά χρόνια επί συμπτωμάτων η μόνη αποτελεσματική θεραπεία ήταν η χειρουργική αντικατάσταση της αορτικής βαλβίδας. Εδώ και μία δεκαετία εφαρμόζεται η διαδερμική αντικατάσταση (TAVI) με σταθερά βελτιούμενα κλινικά οφέλη. Έτσι σήμερα η TAVI αποτελεί τη θεραπεία εκλογής στους “μη κατάλληλους” για χειρουργείο ασθενείς καθώς και στους υψηλού χειρουργικού κινδύνου, δεδομένου ότι αποδεδειγμένα παρατείνει την επιβίωση. Στο πρόσφατο συνέδριο TCT στο San Francisco παρουσιάστηκαν βαλβίδες νέας τεχνολογίας και μελέτες για τις νέες αυτές βαλβίδες με ακόμα καλύτερη αποτελεσματικότητα και ασφάλεια της μεθόδου. Επίσης παρουσιάστηκαν μελέτες με πολύ καλά αποτελέσματα για χρήση της μεθόδου σε άτομα με βιοπροσθετική βαλβίδα που είχε τοποθετηθεί χειρουργικά και δυσλειτουργεί. Λόγω αυτών των μελετών ο FDA μάλιστα ανακοίνωσε την επέκταση της ένδειξης της διακαθετηριακής τεχνικής σε δυσλειτουργούσες βιοπροσθετικές βαλβίδες που είχαν τοποθετηθεί χειρουργικά.

Όσον αφορά τη σοβαρή ανεπάρκεια της μιτροειδούς βαλβίδας, σήμερα η χειρουργική αντικατάστασή της θεωρείται η θεραπεία εκλογής της. Η διαδερμική αντικατάστασή της αποτελεί μία πρόκληση για την επεμβατική καρδιολογία και τα τελευταία χρόνια έχει σημειωθεί σημαντική πρόοδος σε αυτόν το τομέα. Στο πρόσφατο συνέδριο TCT μάλιστα ανακοινώθηκαν νέες βαλβίδες για τη αντικατάσταση της μιτροειδούς που τοποθετούνται διακορυφαία και διακαθετηριακά με πολύ καλά αποτελέσματα.

ΑΓΓΕΙΟΠΛΑΣΤΙΚΗ ΣΤΕΦΑΝΙΑΙΩΝ ΑΡΤΗΡΙΩΝ

Η αγγειοπλαστική των στεφανιαίων αρτηριών με τοποθέτηση stent αποτελεί σήμερα την καθιερωμένη μέθοδο αντιμετώπισης της χρόνιας στεφανιαίας νόσου και του εμφράγματος του μυοκαρδίου. Τα τελευταία χρόνια εκτός από τα κλασσικά stents, έχουν αναπτυχθεί βιοαπορροφούμενα stents, τα οποία τοποθετούνται και επιτυγχάνουν την διάνοιξη του στεφανιαίου αγγείου αλλά αποτελούνται από “βιοδιαλόμενα” υλικά και με την πάροδο του χρόνου εξαφανίζονται. Αυτό προσφέρει θεωρητικά πλεονεκτήματα καθώς δεν παραμένει ξένο σώμα μέσα στο αγγείο και καθιστά δυνατή τη μελλοντική χειρουργική αντιμετώπιση της εξέλιξης της στεφανιαίας νόσου, είτε με άλλο stent είτε χειρουργικά με αορτοστεφανιαία παράκαμψη (bypass). Στο πρόσφατο συνέδριο ανακοινώθηκαν μελέτες όπως η ABSORB III που έδειξαν την αποτελεσματικότητα αυτών των νέων stents που έχουν αυτά τα θεωρητικά πλεονεκτήματα σε ειδικές κατηγορίες ασθενών όπως οι νέοι. Το τελικό συμπέρασμα ήταν ότι ακόμα και αν μία τεχνολογία είναι 90% ιδανική “υπάρχει πάντα τρόπος για την εξέλιξη και βελτίωσή της”
ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ (ΑΝΤΙΑΙΜΟΠΕΤΑΛΙΑΚΑ)

Βασικό στοιχείο της φαρμακευτικής αγωγής ενός οξέος εμφράγματος του μυοκαρδίου είναι τα αντιαιμοπεταλιακά φάρμακα, δηλαδή τα φάρμακα που εμποδίζουν τη συσσώρευση των αιμοπεταλίων εμποδίζοντας το σχηματισμό και εξέλιξη του θρόμβου που προκαλεί το έμφραγμα. Όμως έχει αποδειχθεί ότι ένας στους 7 ασθενείς με έμφραγμα του μυοκαρδίου κάνουν εμετό κατά τη μεταφορά τους στο νοσοκομείο, γεγονός που θέτει ερωτήματα και αμφιβολίες για την απορρόφηση των αντιαιμοπεταλιακών φαρμάκων που δίδονται από του στόματος πριν τη μεταφορά του ασθενούς στο νοσοκομείο και τη διενέργεια αγγειοπλαστικής. Έτσι συζητείται η σκοπιμότητα ύπαρξης ενός αντιαιμοπεταλιακού φαρμάκου που θα δίδεται ενδοφλεβίως και όχι από του στόματος, εξασφαλίζοντας την απορρόφησή του και κατά συνέπεια τη δραστικότητά του. Στο πρόσφατο TCT ανακοινώθηκε η έγκριση και κυκλοφορία ενός τέτοιου νέου ενδοφλεβίου αντιαιμοπεταλιακού φαρμάκου, του cangrelor με πολύ καλά αποτελέσματα σε ασθενείς με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου.

The post Διαδερμική αντικατάσταση βαλβίδων appeared first on ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Α. ΤΖΙΩΛΑΣ Ειδικός Καρδιολόγος Ειδικευθείς εις Διαθωρακικό & Διοισοφάγειο Υπερηχοκαρδιογράφημα, Βόλος.

της καρδιάς ως αντλίας. Ως αντλίας που αναρροφά το αίμα από τα όργανα, το στέλνει να οξυγονωθεί στον πνεύμονα και το επιστρέφει οξυγονωμένο σε όλα τα όργανα του σώματος.Οι μυοκαρδιοπάθειες χαρακτηρίζονται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ως παθήσεις των οποίων η αιτία είναι άγνωστη. Παρ’ όλα αυτά, μέρα με τη μέρα, ανακαλύπτονται διάφορα παθολογικά γονίδια που εάν υπάρχουν σε κάποιον άνθρωπο, τότε σε συνδυασμό με την επίδραση συγκεκριμένων παραγόντων, όπως π.χ. τα αλκοολούχα ποτά, διάφορες ιώσεις, ορισμένες τοξικές ουσίες όπως ορισμένα κυτταροστατικά φάρμακα ή φυτοφάρμακα, μπορεί να οδηγήσουν στην εκδήλωση κάποιας μορφής μυοκαρδιοπάθειας.

Εντούτοις, σε ορισμένες περιπτώσεις που τα παθολογικά γονίδια είναι ισχυρά, οι παθήσεις αυτές μπορεί να κληρονομούνται από τους γονείς στα παιδιά, χωρίς να χρειάζεται να επιδράσουν άλλοι παράγοντες.

Οσοι πάσχουν από κάποια μυοκαρδιοπάθεια – εάν δεν γνωρίζουν την πάθησή τους – κινδυνεύουν είτε από καρδιακή ανεπάρκεια είτε από αιφνίδιο καρδιολογικό θάνατο, που οφείλεται σε ορισμένες επικίνδυνες αρρυθμίες που προκαλούν απότομο σταμάτημα της λειτουργίας της καρδιάς, όπως π.χ. η κοιλιακή ταχυκαρδία ή η κοιλιακή μαρμαρυγή.

Εκείνη μάλιστα η μυοκαρδιοπάθεια που χαρακτηρίζεται από υπερτροφία του μυοκαρδίου (υπερτροφική αποφρακτική μυοκαρδιοπάθεια), θεωρείται η πρώτη σε συχνότητα αιτία αιφνίδιου θανάτου των νέων και ειδικότερα των αθλητών που αθλούνται έντονα.

Οσον αφορά την επιπλοκή που λέγεται καρδιακή ανεπάρκεια, παρατηρείται σε κάποιο στάδιο της εξέλιξης των μυοκαρδιοπαθειών και αντιμετωπίζεται κλασικά, όπως η καρδιακή ανεπάρκεια που εκδηλώνεται στον γενικό πληθυσμό.

Σήμερα με τις σύγχρονες διαγνωστικές απεικονιστικές τεχνικές και ιδιαίτερα με την ηχωκαρδιογραφία (υπέρηχο), η διάγνωση των μυοκαρδιοπαθειών είναι πολύ εύκολη.

Ανάλογα με την ανατομική εικόνα των μυοκαρδιοπαθειών, χαρακτηρίζονται κλασικά ως υπερτροφικές, με μεγάλη και ανεξήγητη υπερτροφία του μυοκαρδίου, διατατικές που χαρακτηρίζονται από ανεξήγητη διάταση των κοιλιών της καρδιάς και περιοριστικές, που δεν επιτρέπουν τη φυσιολογική διάταση της καρδιάς για να δεχθεί το αίμα που επιστρέφει από τα όργανα.

Ομως σήμερα που η γονιδιακή καρδιολογία έχει αποδείξει ότι οι μυοκαρδιοπάθειες είναι κατά βάση παθήσεις μεταλλάξεων των γονιδίων, η κλασική αυτή διάκριση των μυοκαρδιοπαθειών έχει αλλάξει.

Πιστεύεται ότι τα προσεχή χρόνια οι μυοκαρδιοπάθειες θα χαρακτηρίζονται με βάση τη γονιδιακή τους ταυτότητα και όχι με βάση την ανατομία που εμφανίζει η καρδιά.

Σήμερα, από πλευράς θεραπείας που είναι και το ζητούμενο τελικά, η όλη κατάσταση έχει αλλάξει. Η σωστή διάγνωση του αρρώστου, τον οδηγεί πολλές φορές στη σωτήρια θεραπεία. Πέραν από τα σύγχρονα φάρμακα, οι εμφυτεύσιμοι απινιδωτές ή οι διεστιακοί βηματοδότες έχουν αντιμετωπίσει ουσιαστικά τόσο τον αιφνίδιο θάνατο όσο και την καρδιακή ανεπάρκεια.

Ως επιμύθιο των μυοκαρδιοπαθειών θα πρέπει να κρατήσουμε την έγκαιρη διάγνωση και τη σωστή αντιμετώπιση. Αλλοτε οι μυοκαρδιοπάθειες ήταν πράγματι παθήσεις ανεξέλεγκτες. Σήμερα ευτυχώς όλα έχουν αλλάξει.

The post Μυοκαρδιοπάθειες appeared first on ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Α. ΤΖΙΩΛΑΣ Ειδικός Καρδιολόγος Ειδικευθείς εις Διαθωρακικό & Διοισοφάγειο Υπερηχοκαρδιογράφημα, Βόλος.

σε κατάσταση ηρεμίας από 60 έως 100 παλμούς το λεπτό.
Ωστόσο για κάποιους λόγους μπορεί ο ρυθμός αυτός να διαταραχθεί είτε για ορισμένο χρονικό διάστημα είτε και μόνιμα με αποτέλεσμα σ’ αυτές τις περιπτώσεις η καρδιά να δυσκολεύεται να εκπληρώσει το ρόλο της ως αντλία που στέλνει το αίμα στον εγκέφαλο και τα υπόλοιπα όργανα του σώματος.
Κάθε κατάσταση στην οποία υπάρχει διαταραχή του φυσιολογικού καρδιακού ρυθμού ονομάζεται καρδιακή αρρυθμία. Υπάρχουν διαφόρων ειδών αρρυθμίες. Ορισμένες από αυτές είναι εντελώς αθώες, κάποιες ωστόσο μπορεί να είναι πολύ σοβαρές ενδεχομένως και θανατηφόρες.

Η πιο συχνή αρρυθμία

Μία από τις συχνότερες και σημαντικότερες μορφές αρρυθμίας είναι η κολπική μαρμαρυγή. Πρόκειται για ένα πρόβλημα του οποίου η συχνότητά εμφάνισης αυξάνεται όσο αυξάνεται και η ηλικία. Παρόλο που δεν υπάρχουν ακριβή επιδημιολογικά δεδομένα η συχνότητα της κολπικής μαρμαρυγής σε άτομα μέχρι την ηλικία των πενήντα ετών εκτιμάται  ότι φτάνει περίπου στο 1% του γενικού πληθυσμού. Από κει και πέρα όσο περνούν οι δεκαετίες τόσο αυξάνεται η συχνότητά της και υπολογίζουμε ότι σε ανθρώπους άνω των 80 ετών παρατηρείται σε ποσοστό που υπερβαίνει το 10%.
Μορφές

Στην πράξη υπάρχουν τρείς  μορφές κολπικής μαρμαρυγής. Η μία μορφή είναι η μόνιμη. Υπάρχουν όμως και δύο άλλες μορφές. .

Α. Η παροξυσμική. Διαρκεί λιγότερο από 1 εβδομάδα και αποκαθίσταται από μόνη της, και
Β. Εμμένουσα. Διαρκεί περισσότερο από 1 εβδομάδα και συνεχίζεται επ’ αόριστον χωρίς ιατρική παρέμβαση
Η ύπαρξη επομένως κολπικής μαρμαρυγής δε σημαίνει κατ’ ανάγκη την ύπαρξη οργανικής καρδιακής νόσου.
Ομάδες υψηλού κινδύνου

Πέρα από τους ηλικιωμένους άλλα άτομα που έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο σε σχέση με το γενικό πληθυσμό να πάθουν κολπική μαρμαρυγή είναι καταρχήν τα άτομα που έχουν κάποιο πρόβλημα με την καρδιά τους. Συνηθέστερα προβλήματα που προκαλούν κολπική μαρμαρυγή είναι καρδιακή ανεπάρκεια, η στεφανιαία νόσος, η υψηλή αρτηριακή πίεση, οι βαλβιδοπάθειες (κυρίως οι παθήσεις της μιτροειδούς βαλβίδας) και οι μυοκαρδιοπάθειες. Σ’ αυτήν την κατηγορία ανήκουν της και τα άτομα που έχουν παραπληρωματικά δεμάτια, δηλαδή που έχουν γεννηθεί με κάποιο πρόβλημα στο σύστημα παραγωγής και αγωγής του ηλεκτρικού ερεθίσματος στην καρδιά. Η καρδιά,  για να δουλέψει παράγει ηλεκτρικό ρεύμα και έχει ένα ειδικό σύστημα που το παράγει. Στα άτομα που έχουν παραπληρωματικά δεμάτια, είναι πολύ πιθανό να γίνονται «βραχυκυκλώματα» στην καρδιά τους αυξάνοντας τον κίνδυνο να δημιουργήσουν επεισόδια κολπικής μαρμαρυγής. Αυτά είναι τα κυριότερα καρδιακά αίτια που μπορούν να προκαλέσουν κολπική μαρμαρυγή.
Μπορεί όμως  να υπάρχουν και εξωκαρδιακά αίτια. Είναι δυνατόν  δηλαδή κάποιος να πάθει κολπική μαρμαρυγή χωρίς να έχει πρόβλημα με την καρδιά του αλλά εξαιτίας άλλων προβλημάτων υγείας όπως  για παράδειγμα υπερθυρεοειδισμό, πνευμονοπάθειες και λοιμώξεις.
Υπάρχουν επίσης  και οι περιπτώσεις εμφάνισης κολπικής μαρμαρυγής στις οποίες δεν ανευρίσκεται ούτε πρόβλημα καρδιάς ούτε κάποιο άλλο πρόβλημα υγείας. Σ’ αυτές της περιπτώσεις μιλάμε για  μονήρη (lone) κολπική μαρμαρυγή.
Τέλος, μπορεί κανείς να πάθει κολπική μαρμαρυγή από κατανάλωση καφεΐνης, αλκοολούχων ποτών αλλά και ναρκωτικών ουσιών. Οι ασθενείς επομένως δεν πρέπει να ξεχνούν ότι η ύπαρξη κολπικής μαρμαρυγής δε σημαίνει κατ’ ανάγκη την ύπαρξη οργανικής καρδιακής νόσου.

Ένα «φτερούγισμα» στο  στήθος το πιο συχνό σύμπτωμα

Κολπική μαρμαρυγή μπορεί να έχουν μερικοί και  να μην αισθάνονται τίποτε. Στους ασθενείς πού εμφανίζουν συμπτώματα το συνηθέστερο είναι ένα φτερούγισμα στο στήθος.
Όταν η κολπική μαρμαρυγή έχει σαν αποτέλεσμα μεγάλη καρδιακή συχνότητα δηλαδή πολύ ανεβασμένους σφυγμούς, ιδίως στις περιπτώσεις εκείνες πού ο ασθενής έχει  κάποιο  οργανικό πρόβλημα καρδιάς μπορεί να εκδηλωθεί με δύσπνοια, πόνο στο στήθος, ζάλη και γενική αδιαθεσία. Αυτά τα συμπτώματα παρατηρούνται περισσότερο σε ηλικιωμένους και καρδιοπαθείς.
Επίσκεψη σε γιατρό

Κάθε άτομο που παρουσιάζει τα προαναφερόμενα συμπτώματα θα πρέπει να επισκεφτεί γιατρό  γιατί μπορεί η αρρυθμία να αποτελεί εκδήλωση καρδιακής ή άλλης νόσου.
Επισημαίνει επίσης ότι υπάρχουν περιπτώσεις πολλών ασθενών που ανακαλύπτουν τυχαία την αρρυθμία αυτή, με κλασσικό παράδειγμα αυτούς πού  μετρούν  την πίεσή τους μ’ ένα ηλεκτρονικό πιεσόμετρο και βλέπουν  ανεβασμένους και ανώμαλους σφυγμούς.
Σ’ αυτές της περιπτώσεις ανησυχούν, καταφεύγουν στο γιατρό να βγάλουν ένα καρδιογράφημα – και καλά κάνουν- και ανακαλύπτουν την κολπική μαρμαρυγή».
Η κολπική μαρμαρυγή συνήθως δεν είναι σοβαρή και γι’ αυτό οι ασθενείς πού την ανακαλύπτουν για πρώτη φορά δεν πρέπει να πανικοβάλλονται.
Είναι εξαιρετικά σπάνιες οι περιπτώσεις που η κολπική μαρμαρυγή προκαλεί έντονα συμπτώματα και μπορεί  να οδηγήσει  σε θάνατο. Συνήθως τέτοιες είναι οι περιπτώσεις εκείνες που η κολπική μαρμαρυγή οφείλεται σε σοβαρή οργανική καρδιακή νόσο ή συνδέεται με σύνδρομο Wolf-Parkinson-White.

Γιατί μας  απασχολεί η κολπική μαρμαρυγή 
Ωραία, θα πει κανείς. Τότε για ποιο λόγο η κολπική μαρμαρυγή απασχολεί τόσο πολύ την ιατρική κοινότητα; Η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα είναι η εξής. Οι άνθρωποι που παθαίνουν κολπική μαρμαρυγή δεν κινδυνεύουν τόσο πολύ από την καρδιά τους αυτή καθ’ εαυτή, αλλά για τον λόγο ότι η αρρυθμία αυτή αυξάνει σημαντικά, (διπλασιάζει έως τετραπλασιάζει) την πιθανότητα κάποιου έναντι των συνομηλίκων του  να πάθει αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο.
Επειδή η καρδιά δε δουλεύει με συγχρονισμένο τρόπο παρέχονται ευκαιρίες μέσα της καρδιακές κοιλότητες, ιδιαίτερα στον αριστερό κόλπο της καρδιάς να δημιουργηθούν θρόμβοι αίματος που κάποια στιγμή μπορεί να αποσπαστούν από το τοίχωμα του αριστερού κόλπου που είναι προσκολλημένοι και να μπουν στη γενική κυκλοφορία και να προκαλέσουν εμβολικό επεισόδιο είτε στον εγκέφαλο, οπότε έχουμε εγκεφαλικό επεισόδιο, είτε σε κάποια αρτηρία για παράδειγμα στο πόδι οπότε προκαλούν οξεία απόφραξη αρτηρίας του κάτω άκρου, ή του εντέρου κλπ..

Οι εξετάσεις που πρέπει να γίνονται
Η διερεύνηση της κολπικής μαρμαρυγής πρέπει να ξεκινά από την κλινική καρδιακή εξέταση. Στη συνέχεια θα πρέπει να γίνει ένα απλό καρδιογράφημα το οποίο θέτει κατά κανόνα τη διάγνωση.

Όταν πρόκειται για μια μόνιμη χρόνια κατάσταση με ένα απλό καρδιογράφημα τη διαγιγνώσκεις. Το πρόβλημα είναι οι παροξυσμικές μορφές της κολπικής μαρμαρυγής όπου μπορεί να απαιτηθεί η τοποθέτηση  holter ρυθμού, δηλαδή καταγραφέας του ηλεκτροκαρδιογραφήματος για ένα 24ωρο.
Μία άλλη εξέταση που πρέπει να γίνεται οπωσδήποτε είναι το υπερηχοκαρδιογράφημα.
Επιπλέον θα πρέπει να γίνονται αιματολογικές  εξετάσεις μεταξύ των οποίων θα πρέπει να περιλαμβάνονται και εξετάσεις για τον θυρεοειδή (έλεγχος θυρεοειδικών ορμονών)  αλλά και έλεγχος ηλεκτρολυτών( Κ, Νa).

Ασφαλώς στα άτομα που έχουν πιθανότητες να έχουν στεφανιαία νόσο, εφόσον δε βρεθεί κάτι από τις προηγούμενες εξετάσεις θα πρέπει να γίνονται λειτουργικές δοκιμασίες, π.χ. δοκιμασία κοπώσεως, σπινθηρογράφημα μυοκαρδίου κ.ά.

Βασικές κατευθύνσεις της θεραπευτικής αντιμετώπισης
Βασικό στοιχείο στη θεραπευτική αντιμετώπιση της κολπικής μαρμαρυγής είναι ο έλεγχος της καρδιακής συχνότητας. Είναι διαφορετικό να έχει κάποιος κολπική μαρμαρυγή και να έχει 160 σφυγμούς ανά λεπτό, οπότε δε μπορεί να σταθεί και έχει προβλήματα και αλλιώς να έχει 70 σφυγμούς. Σημαντικό είναι στις περιπτώσεις που τούτο είναι εφικτό να αποκατασταθεί ο φυσιολογικός ρυθμός της καρδιάς που ονομάζεται φλεβοκομβικός ρυθμός.

Επιπλέον, η θεραπεία θα πρέπει να αποσκοπεί να μην έχουμε επανάληψη του επεισοδίου. Θα πρέπει δηλαδή να γίνει προληπτικά χορήγηση φαρμάκων ή άλλες ενέργειες ώστε να μην επανέλθει το σύμβαμα.
Τελευταίο αλλά πάρα πολύ σημαντικό σε ανθρώπους με κολπική μαρμαρυγή μόνιμη ή υποτροπιάζουσα να χορηγούνται αντιπηκτικά ώστε να προληφθεί ένα πιθανό εγκεφαλικό επεισόδιο».
Η επιτυχία της θεραπευτικής αντιμετώπισης της Κολπικής Μαρμαρυγής πολλές φορές εξαρτάται από την αιτιολογία της.
Συχνά η κολπική μαρμαρυγή έχει να κάνει και με «ανατομικά» προβλήματα. Έτσι στις περιπτώσεις που έχουμε διατεταμένο αριστερό κόλπο (όπως π.χ σε Στένωση Μιτροειδούς Βαλβίδος) ό,τι και να κάνουμε δε μπορούμε να αποκαταστήσουμε φυσιολογικό καρδιακό ρυθμό και αν το καταφέρουμε συχνά υποτροπιάζει. Αντίθετα όταν ο αριστερός κόλπος είναι μικρός, στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων μπορούμε να αποκαταστήσουμε το φυσιολογικό ρυθμό της καρδιάς

Τα φάρμακα
Η επιστήμη σήμερα διαθέτει πάρα πολλά φάρμακα για την Κολπική Μαρμαρυγή. Έτσι υπάρχουν τα βραδυκαρδιακά φάρμακα (β΄ αναστολείς, βραδυκαρδιακοί ανταγωνιστές ασβεστίου (Ca ) και δακτυλίτιδα) που χρησιμοποιούνται για να ελέγξουν την καρδιακή συχνότητα.
Υπάρχουν επίσης τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για την ανάταξη της αρρυθμίας (δηλαδή αποκατάσταση του φυσιολογικού ρυθμού της καρδιάς).
Τά συνηθέστερα χρησιμοποιούμενα είναι η αμιοδραρόνη, η σοταλόλη, η προπαφαινόνη και η  ιμπουτιλίδη, από τα οποία ορισμένα χορηγούνται χρονίως και για την πρόληψη της επανάληψης των κρίσεων. Και βέβαια υπάρχουν και τα κουμαρινικά αντιπηκτικά φάρμακα τα οποία χορηγούνται στους ασθενείς που έχουν τις ενδείξεις για την πρόληψη της δημιουργίας εμβολικών επεισοδίων.
Πότε χρειάζεται επεμβατική αντιμετώπιση
Στις περιπτώσεις εκείνες όπου με τα φάρμακα δε μπορεί να αποκατασταθεί ο φυσιολογικός ρυθμός μπορεί να χρειαστεί να γίνει συγχρονισμένη ηλεκτρική απινίδωση η οποία βέβαια γίνεται στα νοσοκομεία. Σε περιπτώσεις ασθενών πού εμφανίζουν πολύ συχνές υποτροπές οι οποίες δεν  μπορούν να προληφθούν με φάρμακα, μπορεί να γίνει στο Ηλεκτροφυσιολογικό Εργαστήριο μία ειδική επέμβαση που ονομάζεται κατάλυση (καυτηριασμός)  των εκτόπων εστιών πού πυροδοτούν την δημιουργία της Κολπικής Μαρμαρυγής.
Η κατάλυση χρησιμοποιείται σε εξαιρετικές περιπτώσεις που τα φάρμακα αποτυγχάνουν. Πρόκειται για μέθοδο που δεν είναι εντελώς απλή, γίνεται σε εξειδικευμένα κέντρα του εξωτερικού αλλά και στην Ελλάδα ,και οι πιθανότητες επιτυχίας της φτάνει το 70-90%».
Χρήσιμες αλλαγές στον τρόπο ζωής 

Όσοι αντιμετωπίζουν πρόβλημα κολπικής μαρμαρυγής θα πρέπει να:

· διακόψουν το κάπνισμα

· περιορίσουν ή και να διακόψουν την κατανάλωση καφέ, τσαγιού, αναψυκτικών τύπου κόλα που περιέχουν καφεΐνη

· περιορίσουν την κατανάλωση αλκοόλ

· είναι προσεκτικοί και να συμβουλεύονται το γιατρό τους πριν λάβουν κάποιο φάρμακο καθώς ορισμένα φάρμακα επηρεάζουν τον καρδιακό ρυθμό.

Στις περιπτώσεις που η κολπική μαρμαρυγή είναι μόνιμη απαιτείται η δια βίου
θεραπευτική αγωγή

The post Κολπική Μαρμαρυγή appeared first on ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Α. ΤΖΙΩΛΑΣ Ειδικός Καρδιολόγος Ειδικευθείς εις Διαθωρακικό & Διοισοφάγειο Υπερηχοκαρδιογράφημα, Βόλος.

όρια.

Η αρτηριακή πίεση καταγράφεται με δύο αριθμούς. Ο μεγαλύτερος αριθμός είναι η “συστολική” πίεση που είναι γνωστή ως “μεγάλη ” πίεση και ο μικρότερος η “διαστολική” ή “μικρή” πίεση. Συστολική είναι η πίεση που ασκείται στις αρτηρίες όταν η καρδιά συσπάται για να προωθήσει το αίμα μέσω των αρτηριών προς τα όργανα του σώματος και διαστολική όταν η καρδιά χαλαρώνει για να δεχθεί νέο αίμα.
Ποιες είναι οι φυσιολογικές τιμές της αρτηριακής πίεσης;

Σύμφωνα με τις οδηγίες της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Υπέρτασης οι φυσιολογικές τιμές της πίεσης για τους ενηλίκους είναι η συστολική πίεση 120-129 mmHg και η διαστολική 80-84 mmHg. Οι τιμές αυτές αυτή βασίζονται σε μετρήσεις της πίεσης σε τουλάχιστον 2 επισκέψεις σε γιατρό. Σε κάθε επίσκεψη γίνονται τουλάχιστον 2 μετρήσεις μετά από λίγα λεπτά ανάπαυση σε καθιστή θέση.

Ας σημειωθεί ότι στις πρόσφατες Αμερικανικές Οδηγίες για την Υπέρταση η συστολική πίεση 120-139 mmHg και η διαστολική 80-89 mmHg χαρακτηρίζονται ως “προϋπέρταση”. Η υιοθέτηση του όρου αυτού στοχεύει στη μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση του κοινού και των γιατρών στα πρώιμα στάδια της υπέρτασης, με την προσδοκία ότι αυτή θα συμβάλει στην ευρύτερη εφαρμογή μη φαρμακευτικών μέσων για την πρόληψη της υπέρτασης και στη στενότερη παρακολούθηση της πίεσης.
Ποιος είναι ο σωστός τρόπος μέτρησης της πίεσης;

Για τη μέτρηση της πίεσης πρέπει πρώτα να μείνετε σε καθιστή θέση για περίπου 5 λεπτά. Η πλάτη σας να ακουμπά στη ράχη της καρέκλας και το μπράτσο να είναι χαλαρά ακουμπισμένο σε σταθερή επιφάνεια. Η περιχειρίδα (το πανί που τυλίγει το χέρι) τοποθετείται έτσι ώστε να εφαρμόζει καλά κατευθείαν πάνω στον βραχίονα (μπράτσο) χωρίς να παρεμβάλλεται το μανίκι. Η περιχειρίδα πρέπει να βρίσκεται περίπου στο ύψος της καρδιάς .Η άκρη του ακουστικού τοποθετείται στην εσωτερική επιφάνεια του αγκώνα χωρίς να καλύπτεται τελείως από την περιχειρίδα . Φουσκώνετε το πιεσόμετρο μέχρι το 200-220 mmHg. Ξεφουσκώνετε αργά (περίπου 10 mmHg κάθε 5 δευτερόλεπτα). Συστολική πίεση είναι το σημείο που εμφανίζεται (ακούγεται) ο ρυθμικός χτύπος, όσο αδύνατος και να είναι. Διαστολική πίεση είναι το σημείο όπου ο ρυθμικός ήχος παύει να ακούγεται. Στις περισσότερες περιπτώσεις αρκούν δύο μετρήσεις της πίεσης κάθε φορά, με μεσοδιάστημα 1-2 λεπτά μεταξύ των μετρήσεων. Στη δεύτερη μέτρηση, η πίεση είναι συνήθως χαμηλότερη. Αν υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ πρώτης και δεύτερης μέτρησης (πάνω από 10 mmHg) γίνεται και τρίτη μέτρηση.
Πού οφείλεται η υπέρταση;

Στη μεγάλη πλειονότητά τους (95%) οι υπερτασικοί εμφανίζουν τη λεγόμενη “ιδιοπαθή” υπέρταση. Πρόκειται για υπέρταση ουσιαστικά άγνωστης αιτίας που έχει σχέση κυρίως με την κληρονομικότητα (γονίδια) καθώς και με άλλους παράγοντες, όπως είναι η παχυσαρκία, η μακροχρόνια πρόσληψη αυξημένης ποσότητας αλατιού, η καθιστική ζωή, κλπ. Συνήθως εμφανίζεται μετά την ηλικία των 30 ετών, αλλά μπορεί να εμφανιστεί ακόμα και σε παιδιά.

Σε άτομα με υπερτασικούς και τους δύο γονείς η πιθανότητα εμφάνισης υπέρτασης ξεπερνά το 70%. Σε άτομα με ένα γονιό υπερτασικό η πιθανότητα είναι περίπου 30% και σε όσους δεν έχουν υπερτασικούς γονείς περίπου 15%. Σε λίγες περιπτώσεις (5%) η υπέρταση οφείλεται σε κάποιο συγκεκριμένο νόσημα (δευτεροπαθής υπέρταση), το οποίο μπορεί να διαγνωστεί και να αντιμετωπιστεί με αποτέλεσμα την εξαφάνιση της υπέρτασης. Συχνότερα αίτια δευτεροπαθούς υπέρτασης είναι η χρόνια νεφροπάθεια, η άπνοια κατά τον ύπνο και η στένωση των νεφρικών αρτηριών. Άλλα σπάνια αίτια είναι ο πρωτοπαθής αλδοστερονισμός, το φαιοχρωμοκύττωμα, το σύνδρομο Cushing, η στένωση του ισθμού της αορτής, κ.α. Έλεγχος με ειδικές εξετάσεις για τη διάγνωση της αιτίας της υπέρτασης χρειάζεται μόνο σε λίγες περιπτώσεις που επιλέγει ο γιατρός με βάση συγκεκριμένα κριτήρια.
Πώς τίθεται η διάγνωση της υπέρτασης;

H διάγνωση της υπέρτασης τίθεται από γιατρό με μετρήσεις της πίεσης στο ιατρείο. Συνήθως χρειάζονται διαδοχικές μετρήσεις σε τουλάχιστον 2-3 επισκέψεις. Μια μόνο επίσκεψη σχεδόν ποτέ δεν αρκεί για να τεθεί με βεβαιότητα η διάγνωση. Η διάγνωση της υπέρτασης τίθεται όταν η πίεση είναι σταθερά αυξημένη στο ιατρείο από 140 mmHg και πάνω η συστολική, ή από 90 mmHg και πάνω η διαστολική ή και τα δύο.

Η πίεση δεν είναι τόσο σταθερή όπως η χοληστερίνη ή το βάρος του σώματος, αλλά μπορεί να αλλάζει γρήγορα από μέτρηση σε μέτρηση. Ειδικά στην πρώτη επίσκεψη στο γιατρό, η πίεση μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερη από την πραγματική. Επιπλέον, σε μία επίσκεψη η πίεση συνήθως είναι μεγαλύτερη στην πρώτη μέτρηση απ’ όσο σε επόμενες μετρήσεις. Είναι συχνό φαινόμενο η πίεση να είναι αυξημένη στην πρώτη ή τη δεύτερη επίσκεψη στο ιατρείο, αλλά σε επόμενες επισκέψεις να υποχωρεί στα φυσιολογικά επίπεδα χωρίς καμιά θεραπεία. Γι’ αυτό, η διάγνωση της υπέρτασης και ακόμα περισσότερο η έναρξη αντιυπερτασικής φαρμακευτικής θεραπείας, δεν πρέπει να γίνονται με βάση περιστασιακές μετρήσεις της πίεσης.

Ακόμα και σε άτομα με μεγάλη αύξηση της αρτηριακής πίεσης (πάνω από 180/110 mmHg), αν δεν υπάρχει επείγουσα κατάσταση λόγω της ύπαρξης συγκεκριμένου καρδιαγγειακού προβλήματος, ο γιατρός συνήθως αφήνει ένα περιθώριο μερικών ημερών για να επιβεβαιώσει το ύψος της πίεσης και να αξιολογήσει με εξετάσεις τη γενική κατάσταση του αρρώστου. Όσο πιο κοντά στο διαγνωστικό όριο των 140/90 mmHg βρίσκεται η πίεση, τόσο μεγαλύτερο διάστημα παρακολούθησης χρειάζεται για να τεθεί με βεβαιότητα η διάγνωση. Έχει διαπιστωθεί ότι όταν εφαρμόζονται σωστές μετρήσεις της πίεσης, κάποια από τα άτομα που έχουν χαρακτηριστεί ως υπερτασικά και υποβάλλονται σε θεραπεία αποδεικνύεται ότι δεν έχουν υπέρταση και δε χρειάζονται θεραπεία.
Πώς εκδηλώνεται η αυξημένη υπέρταση;

Η αυξημένη αρτηριακή πίεση κατά κανόνα δεν γίνεται αισθητή και δεν προκαλεί κανένα ενόχλημα. Τα ενοχλήματα, όταν υπάρχουν, οφείλονται στις επιπλοκές της, που συνήθως εμφανίζονται μετά από χρόνια. Γι’ αυτό στην Αμερική η υπέρταση είναι γνωστή ως “βουβός δολοφόνος ” (silent killer).

Ο πονοκέφαλος, η ζάλη, τα βουητά στα αυτιά, οι εξάψεις κ.λπ. δεν οφείλονται στην υπέρταση, ακόμα και όταν η πίεση είναι πολύ αυξημένη . Το αντίστροφο μπορεί να συμβεί: δηλαδή, η ανησυχία, λόγω της λανθασμένης αντίληψης ότι τα συμπτώματα οφείλονται στην αυξημένη πίεση η οποία συνεπάγεται άμεσο κίνδυνο για εγκεφαλικό επεισόδιο, μπορεί να ανεβάσει την πίεση.

Οι ρινορραγίες (αιμορραγίες από τη μύτη) επίσης δεν οφείλονται στην υπέρταση. H μεγάλη αύξηση της πίεσης που συχνά παρατηρείται σε τέτοιες περιπτώσεις είναι αποτέλεσμα της αναστάτωσης (συχνά του πανικού) λόγω της αιμορραγίας και μειώνεται χωρίς φάρμακα μόλις ηρεμήσει ο άρρωστος.
Θεραπεύεται η υπέρταση;

Ουσιαστικά, η ίαση της υπέρτασης δεν είναι δυνατή. Με άλλα λόγια, ένας υπερτασικός δεν μπορεί “να γίνει καλά”, όπως ένας άρρωστος με πνευμονία. Είναι, όμως, δυνατό η πίεση να ελαττωθεί στα φυσιολογικά επίπεδα, κυρίως με τακτική και συνεχή λήψη αντιυπερτασικών φαρμάκων.
Πώς μπορεί να μειωθεί χωρίς φάρμακα η υπέρταση;

Εκτός από τα φάρμακα, διάφορα άλλα μέσα μπορούν να μειώσουν σε κάποιο βαθμό την πίεση. Τα μέσα αυτά είναι χρήσιμα σε όλα τα υπερτασικά άτομα, ανεξάρτητα από το αν παίρνουν ή όχι αντιυπερτασικά φάρμακα. Η ελάττωση του σωματικού βάρους στους υπέρβαρους υπερτασικούς είναι ο αποτελεσματικότερος τρόπος για τη μείωση της πίεσης χωρίς φάρμακα. Ακόμα και μικρή απώλεια βάρους (π.χ., 5 κιλά) μπορεί να βοηθήσει στη μείωση της πίεσης αλλά και στη βελτίωση άλλων παραγόντων που οδηγούν σε καρδιαγγειακό επεισόδιο, όπως είναι η χοληστερίνη και το σάκχαρο.

Δίαιτα με πολλά φρούτα, λαχανικά και γαλακτοκομικά χωρίς λίπη, δηλαδή, διατροφή πλούσια σε κάλιο και ασβέστιο, μπορεί επίσης να βοηθήσει στη μείωση της πίεσης (γνωστή ως δίαιτα DASH).

Η μείωση της πρόσληψης αλατιού με το φαγητό μειώνει την πίεση κυρίως στους υπερτασικούς μεγαλύτερης ηλικίας. Επιπλέον ενισχύει την αποτελεσματικότητα των αντιυπερτασικών φαρμάκων, κυρίως των διουρητικών, των αναστολέων του μετατρεπτικού ενζύμου και των ανταγωνιστών της αγγειοτασίνης (βλέπε “Αντιυπερτασικά φάρμακα”).

Ο περιορισμός της κατανάλωσης οινοπνευματωδών ποτών (μέχρι δύο ποτά την ημέρα για τους άνδρες και ένα για τις γυναίκες) επίσης μειώνει την αρτηριακή πίεση σε αυτούς που κάνουν κατάχρηση.

Η σωματική άσκηση (γρήγορο περπάτημα ή ποδήλατο για τουλάχιστον μισή ώρα τη μέρα τις περισσότερες μέρες της εβδομάδας) μπορεί να βοηθήσει στη μείωση της πίεσης και στη βελτίωση άλλων παραγόντων κινδύνου όπως είναι η αυξημένη χοληστερίνη και το σάκχαρο.

Το κάπνισμα επηρεάζει ελάχιστα την αρτηριακή πίεση. Όμως, η διακοπή του αποτελεί τον πρώτο στόχο στους υπερτασικούς καπνιστές, αφού το κάπνισμα είναι εξίσου σημαντικός και σε μερικές περιπτώσεις σημαντικότερος παράγοντας κινδύνου για θάνατο, έμφραγμα, εγκεφαλικό ή άλλο καρδιαγγειακό επεισόδιο σε σύγκριση με την υπέρταση.

The post H αρτηριακή πίεση appeared first on ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Α. ΤΖΙΩΛΑΣ Ειδικός Καρδιολόγος Ειδικευθείς εις Διαθωρακικό & Διοισοφάγειο Υπερηχοκαρδιογράφημα, Βόλος.

Ο καθηγητής Ρίτσαρντ Πέτο του Αυτοκρατορικού Ταμείου Έρευνας κατά του Καρκίνου στο Λονδίνο και ο Ρίτσαρντ Ντολ, ο άνδρας που συνέδεσε επιστημονικά το κάπνισμα με τον καρκίνο των Πνευμόνων αναφέρουν…

ότι αν ένας καπνιστής κόψει το κάπνισμα πριν από την ηλικία των 35 χρόνων, αποφεύγει κατά 90% τον κίνδυνο καρκίνου των πνευμόνων ενώ σε οποιαδήποτε ηλικία μειώνει σημαντικά τον κίνδυνο καρδιοπάθειας. Αν σταματήσει κάποιος το κάπνισμα ακόμη και μετά από έμφραγμα (οξύ ισχαιμικό επεισόδιο) διπλασιάζει το προσδόκιμο επιβίωσης.
Για να μπει ένας καπνιστής σε διαδικασία διακοπής του καπνίσματος θα πρέπει :

• να νοιώσει μια εσωτερική επιθυμία για την αλλαγή αυτή,

• να αισθανθεί ότι απειλείται από τη συνήθεια του τσιγάρου τόσο αυτός όσο και οι γύρω του,

• να αισθανθεί ότι η απεξάρτηση από τη νικοτίνη θα επιφέρει σημαντικά οφέλη σε αυτόν και

• να αισθανθεί ότι είναι ικανός να αντεπεξέλθει στην αλλαγή αυτή.

Γενικά οι μη καπνιστές ζουν περισσότερα χρόνια από τους καπνιστές. Αντέχουν περισσότερο στις διάφορες μολύνσεις, γίνονται πιο γρήγορα καλά όταν αρρωστήσουν, υφίστανται καλύτερα τις συνθήκες χειρουργικής επέμβασης, αν κάποτε χειρουργηθούν.

Σε γενικές γραμμές και με απλά λόγια, αν καταφέρετε να κόψετε το τσιγάρο θα μεγιστοποιήσετε το προσδόκιμο επιβίωσης ενώ ταυτόχρονα μειώνετε και απομακρύνετε σημαντικά τις πιθανότητες για έμφραγμα, αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, καρκίνο των πνευμόνων, καρκίνο του λάρυγγα, πνευμονοπάθεια, εμφύσημα. Έχει ανακοινωθεί ότι η πιθανότητα εμφράγματος μειώνεται στο μισό ένα χρόνο μετά την διακοπή του καπνίσματος.

Θα γλιτώσετε επίσης από την κακοσμία του στόματος, τον πονόλαιμο, τους πονοκεφάλους, τον καθημερινό βήχα, τις καούρες στομάχου, την κόπωση, την καταρροή και τη δύσπνοια κόπωσης. Θα βελτιώσετε την όσφρηση, τη γεύση, την απόδοση στην εργασία σας, τη σεξουαλική σας συμπεριφορά (διάθεση και ικανότητα).
Τα κέρδη από την διακοπή

Στοιχεία από την Αμερικάνικη Πνευμονολογική Εταιρεία, την Αμερικάνικη Αντικαρκινική Εταιρεία και από το Ινστιτούτο Αγωγής Υγείας Ελλάδας και Αμερικής.
20 λεπτά από το τελευταίο τσιγάρο

* Η αρτηριακή πίεση και ο καρδιακός σφυγμός πέφτουν σε φυσιολογικές τιμές.

* Η θερμοκρασία των άκρων (χεριών / ποδιών) αυξάνει σε φυσιολογικά επίπεδα.
8 ώρες από το τελευταίο τσιγάρο

* Το μονοξείδιο του άνθρακα στο αίμα πέφτει σε φυσιολογικές τιμές.

* Τα επίπεδα του οξυγόνου στο αίμα αυξάνουν.
24 ώρες από το τελευταίο τσιγάρο

* Αρχίζει να μειώνεται ο κίνδυνος αιφνίδιου καρδιακού επεισοδίου.
48 ώρες από το τελευταίο τσιγάρο

* Αρχίζει η αναγέννηση των νευρικών απολήξεων σε μύτη, γλώσσα, στόμα.

* Η αίσθηση της γεύσης και της όσφρησης αρχίζουν να επανέρχονται σε φυσιολογικά επίπεδα.
2 εβδομάδες έως και 3 μήνες από το τελευταίο τσιγάρο

* Βελτιώνεται η κυκλοφορία του αίματος γενικά.

* Βελτιώνεται το περπάτημα, μειώνεται η κόπωση.

* Αυξάνεται κατά 30% η αναπνευστική λειτουργία.

* Αρχίζει το νευρικό σύστημα να προσαρμόζεται στις νέες συνθήκες. Σπάνιες πια οι έντονες επιθυμίες για τσιγάρο.
1 μήνα έως 9 μήνες από το τελευταίο τσιγάρο

* Η συνολική ενέργεια του οργανισμού αυξάνει.

* Τα συμπτώματα που συνοδεύουν την χρόνια χρήση τσιγάρου μειώνονται (βήχας, καταρροή, συνάχι, κόπωση, λαχάνιασμα).

* Αποκαθίσταται ο φυσιολογικός ιστός της μύτης, του φάρυγγα, του λάρυγγα, των πνευμόνων.
1 χρόνο από το τελευταίο τσιγάρο

* Μειώνονται οι λοιμώξεις του αναπνευστικού συστήματος.

* Μειώνεται το υπερβολικό ρίσκο για στεφανιαία καρδιοπάθεια στο μισό σε σχέση με τους καπνίζοντες.
5 χρόνια από το τελευταίο τσιγάρο

* Μειώνεται κατά 50% η πιθανότητα θανάτου από καρκίνο του πνεύμονα.

* Μειώνεται κατά 50% η πιθανότητα δημιουργίας καρκίνου του στόματος.
10 χρόνια από το τελευταίο τσιγάρο

* Η πιθανότητα θανάτου από καρκίνο των πνευμόνων είναι ίδια με αυτή των μη καπνιστών.

* Τα προκαρκινικά κύτταρα έχουν αντικατασταθεί με υγιή.

* Το ρίσκο για αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο είναι ίδιο με αυτό των μη καπνιστών.

* Μειώνεται δραστικά η πιθανότητα καρκίνου του στόματος, φάρυγγα, λάρυγγα, οισοφάγου, ουροδόχου κύστης, νεφρών και παγκρέατος.
15 χρόνια από το τελευταίο τσιγάρο

* Είναι σαν να μην είχατε καπνίσει ποτέ. Οι πιθανότητες για οποιαδήποτε ασθένεια είναι ίδιες με αυτές των μη καπνιστών

The post Τα οφέλη της διακοπής του καπνίσματος appeared first on ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Α. ΤΖΙΩΛΑΣ Ειδικός Καρδιολόγος Ειδικευθείς εις Διαθωρακικό & Διοισοφάγειο Υπερηχοκαρδιογράφημα, Βόλος.

Η χοληστερίνη είναι μία κηρώδης λευκή ουσία, που φτιάχνεται από λίπος στον οργανισμό του ανθρώπου και των ζώων. Έτσι, όλα τα είδη κρέατος, τα πουλερικά, τα ψάρια και τα άλλα θαλασσινά, το γάλα…

The post Πώς να ρίξετε Χοληστερίνη και Τριγλυκερίδια appeared first on ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Α. ΤΖΙΩΛΑΣ Ειδικός Καρδιολόγος Ειδικευθείς εις Διαθωρακικό & Διοισοφάγειο Υπερηχοκαρδιογράφημα, Βόλος.